Mijn verblijf is weer gevuld met 2 konijnen en ik geniet er zo van! Ze zijn van een vriendin die lekker een paar weken op vakantie is.
Ik heb weer live tv als ik 's morgens mijn ontbijtje eet onder mijn overkapping, ook als het regent zit ik lekker buiten. De temperatuur is meestal wel goed. Als ik thuis ben, dan gaat de deur open en ik zit bijna altijd buiten. Ik kijk naar de rennende, spelende, etende konijnen. Ze hebben de tijd van hun leven hier. Af en toe zie ik ineens een konijn wel een meter de lucht in springen, zxf3 leuk!

Mientje lijkt xe9rg op mijn Wilma. Ik vergis me af en toe met haar naam.
eeeeh, zullen we weer gaan eten???

En dit is Macho, maar hij doet zijn naam absoluut geen eer aan

Hoezo sukkel? Zie ik er raar uit dan???

En een keer samen

De konijnen zijn een hond gewend, dus van Nino zijn ze absoluut niet bang. Nino vond het ook weer zo geweldig dat er konijnen in het verblijf gezet werden afgelopen zaterdag. Want die konijnen ziet hij als een wandelende koekjesfabrieken. Die keutels…zxf3 lekker!

Mijn jachthond ziet jagen op konijnen niet zitten, maar een lik kunnen ze wel krijgen hoor, als dank voor al die lekkere keutels.

Mijn plantenbakken worden erg gewaardeerd door allebei. De vlinderstruik is inmiddels aardig gesnoeid, haha. Ik was te laat met het weghalen van wat takken die er doorheen staken.Ik heb de bakken nu iets verder gezet, want ik geef ze liever zelf het groen dan dat ze steeds van die planten eten.

Ze blijven nog zeker tot 16 augustus, heerlijk!

En gewoon onafscheidelijk….Pluis parkeert haar billen precies tussen de voorpoten van Nino

Het is lang geleden dat ik wat op de log heb gezet. Ik zie het bij meer mensen gebeuren…de logjes worden niet meer zo bijgehouden als voorheen.

Maar nu dan toch weer een logje. Hans is half juni verhuisd naar zijn eigen appartement. Hij is helemaal blij met zijn eigen stek.
Ik ben nu dus begonnen met mijn nieuwe leven en ik moet zeggen dat het me wel bevalt om eens lekker het rijk voor mij alleen te hebben. Ik heb nog nooit op mezelf gewoond, maar tot nu toe vind ik het heerlijk!

Ik heb 1,5 week vrij gehad van mijn werk om mijn huis een beetje van mezelf te maken. De financixebn laten grote veranderingen niet toe, maar ik heb wel de hele slaapkamer laten veranderen. Behang eraf, systeemplafond eruit, nieuwe matrassen, nieuw dekbed, nieuwe overtrekken….etc. Het is nog niet helemaal af. De man die de klus aangenomen heeft moet nog terug komen om het stucwerk af te maken en te schilderen en behangen.
Verder lekt de dakgoot al jaren en daar komt ook iemand voor om die te vervangen. Zonde van mijn geld, maar ja….het moet wel gebeuren. En daarmee is de kans op een vakantie naar de zon waarschijnlijk wel bekeken. Hopelijk wordt het nog wat met onze zomer dit jaar!

Verder gaat alles z'n gangetje. Ik ben eindelijk redelijk hersteld van het GHB avontuur, hoewel ik af en toe toch nog wel in een paniek aanval kan raken. Ik weet me nu wel te redden als ik het aan voel komen, maar daarna ben ik echt doodmoe. Het blijft raar, maar ik herken de situaties waarin het voorkomt wel nu. Ik weet wat de 'trigger' is.
Achteraf merk ik nu dat ik behoorlijk van mijn pad was. Dat heb ik indertijd helemaal niet zo besefd, maar nu het beter gaat merk ik eigenlijk pas hoe slecht ik me gevoeld heb.

Met Nino en de poezen gaat het prima. Ik merk aan hun helemaal niet dat ze het raar vinden dat ik nu alleen ben. Hun zorgenloze leventje gaat gelukkig gewoon verder.

Ik mis het wel om konijnen in mijn verblijf te hebben. Het is fijn dat ik er geen werk aan heb, het schoonmaken kost toch altijd veel tijd. Volgende week gaat een vriendin voor 3 weken op vakantie en krijg ik haar 2 konijnen te logeren. Ik kijk er helemaal  naar uit! Af en toe konijnen opvangen tijdens vakantie of zoiets vind ik nog wel heel leuk hoor!

Tot slot een paar foto's:

Dribbel geniet in het zonnetje:

Nino slaapt nog steeds met zijn nijlpaard voor het raam….

En als Nino daar niet ligt, dan neemt Pluis het ervan…Ze zijn onafscheidelijk. Soms slaapt Pluis met haar kop op Nino. Ik heb daar helaas nog geen foto van kunnen maken.

…mijn grote zwarte lieve eigenwijze labrador. Nino is gisteren 4 jaar geworden. En als je jarig bent, dan krijg je een kado natuurlijk!!!

Maar goed, wat geef je een hond die alles al heeft? Ach ja, een bot natuurlijk…maar die is binnen 10 minuten op. Een middagje lekker dollen en spelen met je (eveneens jarige) zus, ook heel leuk natuurlijk. Dus dat had ik ook geregeld voor hem, ze hebben ervan genoten. Gelukkig scheen de zon, ook al was het toch best koud.

Maar ik heb ook nog een 'echt' kado gekocht. En net zoals je dat ook wel bij kinderen doet, kreeg ie een nuttig kado. Speelgoed heeft ie genoeg en het vrouwtje moet heel zuinig zijn tegenwoordig….

Ik heb daarom gisteren een badjas voor Nino gekocht. Die ga ik straks gebruiken als ik mijn nieuwe auto heb. Ik heb mijn grote station auto moeten inruilen voor wat veel kleiners en daarmee heb ik een prolbeempje gekregen bij het vervoeren van mijn lieftallige viervoeter.
Hij heeft namelijk de gewoonte om zich uitgebreid uit te schudden in de auto en langs alle kanten van de achterbak te schuren om zichzelf droog te maken. In de achterbak van een station auto is dat niet zo erg, maar straks ligt ie vlak achter mij en ik zag de spetters al om mijn oren vliegen (en door het hele interieur natuurlijk). Ik maak Nino altijd wel wat droog voordat ie de auto in gaat, maar hij krijgt het altijd voor elkaar om overal modderspetters achter te laten.

Schudden en schuren in mijn auto behoort hiermee tot het verleden (niet lachen…hij kan er ook niks aan doen…):

Net terug van de uitlaatservice, dus kon ik het meteen in huis een testen….
Vrouwtje, dit is niet leuk!

Hij wilde niet gaan liggen met dat ding aan, dus eet ie zijn botje staand op zijn poef

Maar na 5 minuten had ik hem zover dat ie 'af' ging met zijn bot (kostte me nog 4 extra koekjes, maar toch…) Een labrador volgt graag commado's op hoor, als het maar wat oplevert, haha. Dus hier even koekjes eten….

….en dan weer verder met je gevulde bot.

Hij heeft de badjas ongeveer een uur aan gehad. Het is nog heel en hij lag uiteindelijk gewoon lekker te slapen. Ik denk dus dat het wel een succes gaat worden!

Gijs is verhuisd naar Deventer.

Zaterdagochtend ben ik om 11 uur vertrokken om hem weg te brengen. Wat had ik het er weer moeilijk mee, maar ik trooste mezelf met de mails die ik had gehad van zijn toekomstige baasje. "Ze lopen bijna de hele dag los rond" was wel het meest geruststellend…. Hij zou een hele tuin tot zijn beschikking hebben met zijn toekomstige vrouw.

Bij aankomst in Deventer heb ik meteen de reismand open gemaakt en hebben we Gijs zelf laten kiezen wanneer hij eruit zou gaan. Nou, dat duurde niet lang. Hij sprong eruit en huppelde door de tuin.

Gijs zag een ren die open stond, een nachthok erbij en dacht….dat is vast voor mij. Hij ging naar binnen en trof daar een stom verbaasde Paashaas…Gijs duwde meteen zijn kop onder haar kop, maar die hint werd niet meteen begrepen. Paashaas wist niet hoe snel ze naar buiten moest rennen (en dat is heeeeel snel). Gijs zat in het hok en de ren, Paashaas zat in de tuin en wist even niet wat haar overkwam. Haar woning werd gekraakt door een grote vent me enorme hangoren. (zie links achter tralies in het hok de grijze billen van Gijs…)

 
We hebben ze laten gaan en zijn naar binnen gegaan voor de koffie en thee. En het ging er rustig aan toe. Gijs liep eens langs de andere rennen, waar hij een chaos veroorzaakte tussen de koppels. Maar Gijs had daar niks van, zat rustig met zijn neus tegen de tralies te kijken wat daar allemaal gebeurde. Eeeeh, waarom rennen jullie zo hard achter elkaar aan???
Toen ie daar klaar mee was deed ie hetzelfde bij de andere ren met nog 3 konijnen. Iedereen in rep en roer, alleen Gijs zat heel rustig te kijken

Een half uur later ben ik weer eens buiten gaan kijken om wat foto's te maken. Maar ja…Gijs had eten gevonden in het nachthok van Paashaas en kwam daar natuurlijk niet meer uit. Eten en Gijs…de beste combinatie die er is. Paashaas zat net buiten het hok en keek af en toe om een hoekje om te zien of ze gedroomd had of dat er xc3xa9cht een dikke fransman in haar hok aan tafel zat.

Het ging dus goed en na het nemen van de foto's ben ik naar huis gegaan. Niet nog een keer terug om afscheid te nemen, want dat leek me niet goed voor me.

Dezelfde middag kreeg ik een sms dat Gijs en Paashaas samen in het nachthok witlof zaten te eten. Het ging zo goed, dat ze meteen de hele nacht samen zijn geweest en de volgende dag trof Renate ze zo aan:

Gijs is helemaal verliefd op zijn Paashaas. Inmiddels is Renate ook een web-log begonnen, dus de avonturen van Gijs zijn daar verder op te volgen (en ik ben nu al fan, haha). Dit is de web-log van Renate

Vandaag was de dag dat ik Gijs met heeeeel veel pijn in mijn hart zou wegbrengen naar zijn super nieuwe baasjes en zijn nieuwe geliefde. Toen ik de spullen aan het inpakken was heb ik wel 100 keer gedacht: 'ik doe het niet, ik ga een vrouwtje voor hem zoeken en blijf ze houden'. Maar ik weet dat dat niet gaat, niet nu… Dus bleef ik zijn spullen verzamelen en om 10.15 uur had ik hem gevangen en ging op weg.

Ik vond dat de auto wel wat rare geluiden maakte, maar ja….ik had nu de radio heel zacht staan (omdat ik dat teveel stress vindt voor Gijs) en dacht dat ik daarom allerlei geluiden hoorde die ik normaal niet kon horen. Maar het bleek wat anders te zijn….ineens begon de auto te slingeren en bleek ik een lekke band te hebben!!!

Ik heb de auto op de vluchtstrook weten te krijgen (van de 3e baan invoegend naar de kant…pfff) en daar stond ik bij Hectometer paaltje 37.6 op de A9. Mijn huis was zxc3xb3 dicht bij, maar ook weer zxc3xb3 ver weg…

Ik belde de "Opel Assistance" omdat ik dacht dat ik daar voor pechhulp was verzekerd. Maar helaas….dat was al een jaar verlopen. Toen viel er een blaadje van Centraal Beheer uit mijn handschoenenkastje en bedacht ik me dat ik daar verzekerd was, samen met de autoverzekering. De man van Opel wilde mij wel doorverbinden….mooi doet u maar.

Ondertussen kreeg ik al steeds meer stress. Zat te trillen en klappertanden en kon me nog net inhouden om niet in een vreselijk huilbui uit te barsten. Ik ben nog steeds herstellende van die traumatische ervaring van november en ben er nog lang niet. Dat was nu weer xc3xa9rg te merken…

Ik kreeg een vrouw van Centraal Beheer en zei wist mij met stellige zekerheid te vertellen dat ik niet voor Pechhulp was verzekerd. Ik hield vol dat het wel zo was (zo niet dan toch…want je wil maar 1 ding…geholpen worden!!!) Maar het werd een kansloze missie. Ik was volgens haar niet verzekerd, dus ik had pech. Had ik me maar moeten verzekeren hxc3xa8… En nee, doorverbinden met de wegenwacht kon ook niet. Nee, ze wist ook het nummer niet. Einde gesprek.

Toen kwam uiteraard wel die paniekaanval die al zo vreselijk hoog zat. Ik stond in de berm met Gijs in een reismand en had werkelijk geen idee meer wat ik moest doen. Hans nam zijn telefoon niet op (ook niet na 16 keer bellen, haha), dus hij kon mij ook niet vertellen waar ik dan toch verzekerd was. Ik kon me werkelijk niet voorstellen dat we geen enkele pechhulp hadden voor de auto. Maar dat antwoord kon ik niet krijgen.

Toen ik mezelf weer een beetje in de hand had, heb ik 1850 gebeld en het nummer van de Wegenwacht gevraagd. Die kreeg ik vrij snel aan de telefoon en ja hoor, zij wilden mij wel komen helpen….maar dan wel even een machtiging van 250 euro (of 235, ik kon het niet zo goed verstaan, maar xc3xa9xc3xa9n van die 2 bedragen was het) wilde afgeven. Ja hoor, doe maar…kan er ook nog wel bij. Extra aflossing hypotheek, notariskosten, wegenwacht, nieuwe autoband…joepieee, het is fijn om alleen te zijn…pfffffffffffff, haha.

De wegenwacht kwam een half uurtje later en heeft mijn 'thuisbrenger' erop gezet. Hiermee mocht ik maar 80 km per uur rijden, dus geen optie om daar vandaan nog naar Deventer heen en weer te rijden. Dat had ik ook helemaal niet gekund, want ik stond te trillen en te klappertanden en daarmee kon ik niet zo ver rijden. En daarnaast zag Gijs er behoorlijk gestressd uit, dus ik wilde maar 1 ding: zo snel mogelijk Gijs terug naar huis brengen!

Eenmaal thuis is Hans gaan bellen met Centraal Beheer. Er werd gezocht en gezocht en….ja hoor, gewoon verzekerd voor pechhulp!!! Dan zal ik wel een verkeerd nummer hebben gedraaid: maar nee, het gesprek was gewoon bekend, met tijdstip en al. Het nummer stond ook in mijn telefoon dat ik met ze gebeld had, dus had ik zelf ook nog bewijs hiervan. Sorry, er is waarschijnlijk een fout gemaakt, dat gaan we uitzoeken.

Een fout maken we allemaal wel eens, maar ik was behoorlijk stellig met mijn mededeling dat ik wel verzekerd was, was toen al behoorlijk in paniek en had de medewerkster dus huilend en overstuur aan de telefoon. En dan hebben ze toch een fout gemaakt…

Ik ben vanmiddag met de uitlaatservice meegegaan om wat te kalmeren en wat afleiding te hebben. Het is nog niet helemaal gelukt, ik tril nog steeds.
De vrouw van Centraal Beheer heeft Hans teruggebeld: sorry, sorry, ik had verkeerd gekeken. Ze vindt het allemaal heel vervelend…..en gaat het oplossen nu.
Jezus, ze moest eens weten wat ze aangericht heeft. Ze kan het niet weten natuurlijk, maar ik ben wel weer behoorlijk teruggevallen in mijn herstel vrees ik. Die wegenwacht kosten gaan ze vergoeden, daar kunnen ze in ieder geval op rekenen! Ik betaal al sinds 1987 kosten voor pechhulp onderweg. En dan heb je het een keer nodig en krijg je dit. Niet betalen van 1987 tot heden was uiteindelijk stukken goedkoper geweest en had me veel stress kunnen besparen. Dan had ik geweten dat ik meteen de wegenwacht had moeten bellen en dat geld moest betalen. Risico van het vak. Maar nu ben ik xc3xa1l die jaren verzekerd en heb er niets aan gehad. Ik ben toch zxc3xb3 kwaad!

Hopelijk is Gijs zaterdag weer hersteld van zijn avontuur en zit er weer een nieuwe band onder mijn auto. Dan wil ik alsnog naar Deventer gaan, maar ik weet niet of ik weer alleen ga. Ik denk dat ik maar iemand mee ga vragen. Het is voor Renate ook zo'n tegenvaller. Ze had Paashaas nog zo beloofd dat Gijs vandaag zou komen…Sorry Paashaas!!!!

Ik heb het vreselijk moeilijke besluit moeten nemen om mijn Daantje in te laten slapen. Ik heb zo lang getwijfeld, maar vorige week kon ik niet anders dan een afspraak maken met mijn dierenarts om met hem te overleggen over de juiste beslissing. Want ik had echt even iemand nodig die "onpartijdig" was.

Daantje at nog goed, was een vrolijk nijn die volop genoot van Gijs. Ze waren onafscheidelijk en daarom was de beslissing extra moeilijk. Wanneer is het juiste moment, niet te vroeg en zeker niet te laat….

Na overleg met Peter kon ik echt niet anders besluiten dan haar in te laten slapen. De door E-cuniculie besmetting stond niet alleen haar kop 45 graden gedraaid, maar had ze ook heel veel last van smetplekken rondom haar ogen. Dat had ze al heel lang, maar het werd steeds erger. Hij zei dat hij haar nu alleen nog onder narcose kon behandelen. Dan was de vacht weggehaald, zodat ze er minder last had. Maar … dat betekende wel dagelijkse verzorging van de wonden en korstjes en juist dat zag ik niet meer zitten met haar. De kwaal kon niet verholpen worden, dus ik had haar dagelijks moeten blijven behandelen, de rest van haar leven. Ze zou absoluut geen happy nijn meer zijn, maar altijd rennend, stampend en half rollend door het verblijf gaan rennen zodra ze me hoorde…. Blijven vechten tegen iedere behandeling, ze zou weer veranderen naar een heel gestressd konijn. Ik kon het haar niet aan doen en ook mezelf niet!

Want om eerlijk te zijn…hoe had ik dat moeten doen? Eerst proberen 5,5 kilo konijn te pakken te krijgen en als ik haar eenmaal had, dan had ik nog 2 handen nodig om haar te behandelen…. En net als ieder anders mens heb ik er maar 2….geen 4! Dit werd echt een kansloze missie.

Ze heeft tot het laatst laten zien dat ze nog geen zin had om haar Gijs te verlaten voor een hereniging met Noah, Fred en Wilma. Het heeft ruim 3 kwartier geduurd voordat ze echt overleden was. Ze is eerst in een diepe slaap gebracht, maar dat zorgde er niet voor dat haar hartje stoptje. Nee hoor, dat kloptje gewoon door. Na een half uur besloot Peter om haar nog een injectie te geven waar je een grote kat als snel mee wegmaakt. Daantje kreeg het voor elkaar om er toch nog 10 minuten over te doen. Jemig, wat was haar hartje sterk. Maar daar heeft ze zelf niets meer van gemerkt, want ze lag al die tijd lekker in mijn armen te slapen.

Ik heb met haar kunnen knuffelen tot ze echt was overleden, een mooiere manier van afscheid nemen was er niet.

Daantje en Gijs waren zo ontzettend gelukkig met elkaar. Vanaf het moment dat ik Gijs bij Daantje zette was het meteen goed. Ze hebben nooit gevochten, konden meteen de hele nacht bij elkaar blijven. Net zoals het bij Wilma en Fred ging indertijd….echt genieten!

Met Gijs gaat het heel goed. Hij eet gewoon en huppelt vrolijk door het verblijf. Ik zie hem steeds rennen en op de tunnels springen. Ik heb ook nog het moeilijke besluit genomen om Gijs te herplaatsten en voorlopig even te stoppen met het houden van konijnen. Ik moet me gaan richten op mijn leven met alleen de katten en Nino. Eerst ritme krijgen in mijn leven en eens zien hoe ik het allemaal ga redden zo. En dan is het even beter om niet ook nog de zorg voor de konijnen te hebben. Het besluit heb ik met mijn verstand genomen, zxc3xa9ker niet met mijn hart. Want als je mij zou vragen wat ik echt zou willen…..dan was ik meteen naar Ermelo gereden om daar de Groot Lotharinger nijn op te halen en te koppelen met mijn Gijs. Ik heb zo'n voorliefde voor Groot Lotharingers en juist nu zit er 1 in de opvang. Jemig, wat heb ik het er moeilijk mee om dat niet te doen. Iedere keer als ik naar Gijs ga denk ik…zal ik je toch maar houden, ik ben zelf ook zoooo verliefd op hem! Gijs afstaan…..ik moet er niet aan denken, maar het moet.
Het verblijf laat ik precies zo als het nu is (wel schoongemaakt natuurlijk…haha). Dan kan ik in vakanties nog op konijnen passen van vrienden en familie. Lekker makkelijk voor die baasjes, ze kunnen ze zo in het verblijf zetten

Mijn Gijs….ik wil het beste baasje die er bestaat voor hem, met een nieuwe liefde. En zeg nou zelf….wie zou hier niet verliefd op worden:

Ik wens alle lezers van mijn web-log

een heel gelukkig, liefdevol en

gezond 2011. Doe voorzichtig

met het vuurwerk vanavond!

Ingrid

We zien ze overal…de foto's in de sneeuw. Natuurlijk stond ik ook met mijn camera in de tuin.

Doerak gaat de held uithangen:

Zou ie thuis zijn…..

Ik hoor 'm wel…maar zie 'm niet…

shit….daar is ie!!!!

Kssssssst, wegwezen raar konijn!

Brrrr, koude, natte poten…

Ik heb het gehad met die witte zooi

Nee, hxc3xa8, komt ie weer!!!!!!!

Ik ben er helemaal klaar mee. Ik zie mijn eigen poten niet eens meer.

Een witte hond blijkt in de sneeuw vaak helemaal niet wit te zijn. Maar bij Doerak had ik wel iets van….ja je bent toch echt wel wit

Bijna het eind van het jaar…inderdaad. Maar de titel slaat daar eigenlijk niet op, maar wel op onderstaande onderwerpen:

Als eerste: het eind van onzekerheid komt eraan. De scheiding is uitgesproken en we hebben nu bijna alle stukken compleet om de hypotheek van ons huis op mijn naam te krijgen. We wonen nog steeds samen in het huis, want zolang de hypotheek niet op mijn naam is overgezet, kan Hans niets anders kopen. Hij heeft wel een appartement op het oog, maar ja…nog even geduld hebben.
Ik ben nu toch zo blij dat ik vroeger naast het keten (was ik erg goed in…) op school toch ook redelijk heb opgelet, haha. Door de baan die ik daarmee heb kunnen krijgen kan ik toch maar mooi in een eengezinswoning blijven wonen…Ik ben daar best trots op!
Ik ga straks voor het eerst helemaal op mezelf wonen en ik kijk er nu werkelijk naar uit. Ik ging vanuit mijn ouderlijk huis meteen met Hans samenwonen, dus ik heb nog nooit echt op mezelf gewoond. Ik had niet verwacht dat ik daar ooit eens naar uit zou kijken (zag er eigenlijk als een berg tegenop), maar ik vind het nu echt een heerlijk vooruitzicht. Alleen een beetje jammer dat ik nu ook het huishouden moet gaan doen, haha. Niet mijn grootste hobby…

Als tweede: ik vrees dat Daantje het niet gaat redden. Ondanks de medicatie die ik geef gaat haar koppie niet recht staan. Ze eet nog wel steeds helemaal zelfstandig, dus ik laat haar nog lekker met Gijs genieten. Maar ik denk dat ze uiteindelijk teveel problemen krijgt dat het echt niet meer gaat. Volgens mij heeft ze geen pijn en zolang ze vrolijk blijft, blijf ik voor haar zorgen en houd ik hoop op betere tijden. Deze foto's heb ik vandaag gemaakt:

En nu vragen jullie je misschien af….waar is Gijs? Nou…hier: Hij heeft de hele middag vrij in de tuin gelopen. Hij vindt die sneeuw zxc3xb3 geweldig. Rennen, springen, neus helemaal in een berg sneeuw drukken….xc3xa9xc3xa9n groot feest voor hem:

Als derde: het einde van 'de sloomste labrador van Nederland' is nu toch wel gekomen. Ik weet werkelijk niet wat ik meemaak, maar ik heb een totaal andere hond. Hij is (voor zijn doen…) ontzettend enthousiast, hij probeert nu zelfs uit zichzelf andere honden aan te sporen om te spelen.
Dinsdagavond heb ik een proefwedstrijd G&G1 met hem gelopen en voor het eerst in alle jaren dat ik met hem train heb ik geen aftrek gehad voor traagheid. Ik wist niet wat ik zag…Nino rennend over het veld, in volle vaart zijn apporteerblok ophalen en terugbrengen…echt ongelooflijk. Vriendinnen wisten ook niet wat ze zagen, hij is zo opgeknapt na 2 acupunctuur behandelingen.
Hij kreeg nu volle punten waar hij altijd 'traag, te traag, zeer traag' scoorde. Nu staat er 'keurig' en 'komt in snel tempo'. De oefeningen waar ik nu aftrek van punten had, heb ik echt nog nooit gehad: "gaat zitten voor commando". Nu moeten jullie weten dat ik al jaren bezig ben Nino meteen bij het 1e commando van mij te gaan zitten, ipv lekker te blijven liggen… Dan keek ie me aan met een kop van "weet je het zeker. ik lig zoooo lekker". En dat kostte me dan weer een 2e en soms 3e commando om hem uit die heerlijk luie ligstand te krijgen. En nu ging ie steeds uit zichzelf te vroeg zitten, Als ik naast hem stond dan ging ie meteen zitten. Dat is absoluut niet de bedoeling maar ik was gewoon trots op hem
Het is even wennen om met deze nieuwe hond te trainen!

Kijk hem trots zijn op zijn rapport:

En…hij kan nu met groooote takken sjouwen en er nog mee rennen ook:

Deze foto nam ik gisteren, nu ligt er minstens 20 cm sneeuw!

Het eind van 2010 is in zicht….ik had niet kunnen denken dat het jaar zo zou eindigen. Ik ben erg benieuwd wat 2011 voor ons allemaal in petto heeft!

Laat ik eerst maar met mezelf beginnen. Ik ben nog trillerig, ik tril alsof ik het koud heb, maar dat is niet zo. Af en toe moet ik zelfs helemaal klappertanden, maar dat schijnt de traumaverwerking te zijn. Als ik weer denk aan wat er zaterdag met me gebeurd is, dan ga ik meer trillen, dus dat verklaart wel dat het met de verwerking te maken heeft.
Ik ben bij de huisarts geweest en zei vindt het verhaal over 'stress' een diagnose van onwetendheid. Ghb is erg moeilijk aan te tonen, is vaak ook niet in het bloed te vinden. Omdat de arts dan niet met zekerheid weet te zeggen dat het ghb is, is een diagnose 'collabratie van stress' wel erg makkelijk, kan het dossier weer gesloten worden. Het enige is, dat je van een collabratie na een paar minuten weer op de been bent, bij mij duurde het 7 uur en is het nu nog niet helemaal voorbij. In ieder geval gaat mijn huisarts er vanuit dat het wel ghb is geweest. Ik mocht afgelopen week nog niet aan het werk, maandag ga ik het weer proberen. Maar of het lukt weet ik nog niet.

Een ongeluk komt nooit alleen, ook niet in mijn huishouden… De kop van Daantje staat weer scheef sinds vorige week zondag. Ik zag  al dat haar koppie wat schever stond, maar toen kon ik er zelf niets mee. Ik had even genoeg aan mijzelf. Ik ben nu uiteraard weer begonnen met haar Panacur en Methacam te geven, maar ik ga niet meer zover als de vorige keer. Haar koppie gaat steeds schever staan nu. Als ze nu weer zo slecht wordt als toen, dan laat ik haar inslapen. Het is nu winter, ze wordt doodongelukkig als ze binnen zit en ik kan haar eigenlijk niet buiten houden als ze weer zo slecht wordt. Dwangvoeren is geen doen met dit weer. Haar ogen worden weer slechter, er komt weer veel pus uit naar buiten. Soms moet je weten waar je grenzen liggen, hoe graag ik haar natuurlijk ook bij me houdt. Maar ik doe mijn best met de medicatie, maar dwangvoeren etc….dat ga ik echt niet meer doen. Ze eet nu nog goed, is ook vrolijk dus tot nu toe zie ik het nog wel zitten met haar hoor!

Met Nino gaat het steeds beter. Nu hoor ik jullie denken….wat is er dan met hem? Nou, ik ga het vertellen:
Ik noem Nino al jaren de sloomste labrador van Nederland. Rennen is niet zijn hobby, alleen als hij door andere honden wordt aangespoord tot spelen, dan doet ie dat. Bij de uitlaatservice gaat het dus goed, maar als ie met mij is, dan is ie sloom.
Om een lang verhaal kort te maken….een paar maanden geleden had ik een privxc3xa9les voor de gehoorzaamheid cursus en de trainster merkte dat Nino niet goed mee kon komen, dat zijn achterkant niet helemaal goed meebewoog. Dus ben ik naar de dierenarts geweest. Er zijn foto's gemaakt van zijn rug, maar daar was niets op te zien. Na een lang gesprek heb ik met de dierenarts afgesproken om naar Stella de Vries in Velsen Zuid te gaan (www.stelladevries.nl)
Stella kan een hond doormeten en daarmee vaststellen xc3xb3f en wxc3xa1t er mis is.
Ik ben begin november naar haar toe gegaan en schrok me rot wat er allemaal aan de hand was met Nino: Hij had vreselijke koppijn, 4 ruggewervels waren gedraaid, zijn bekken stond niet goed, heup deed zeer en zijn grote rugspier aan de rechterkant was niet goed ontwikkeld.

De behandeling van al deze klachten bestaat uit accupunctuur. Bij het eerste consult heeft ze hem al behandeld. Allemaal naalden in zijn billen, witte stippen van de accupunctuur creme op zijn zwarte lijf. En thuis krijgt ie 2 x per dag homeopathisch druppels.
Het is ongelooflijk wat er met je hond gebeurt tijdens zo'n behandeling. Nino was heel gestresst, maar je zag hem ontspannen bij de behandeling. Hij ging zelfs liggen en leek helemaal in 'katzwijm' te zijn. Een hond kan niet 'doen alsof', dus ik heb met grote verbazing naar hem gekeken. Ik heb eigenlijk niets met alternatieve geneeswijzes, maar ik kan niet anders zeggen dat dit xc3xa9cht werkt.
Na een week dacht ik toch wel wat verandering te zien bij Nino. Hij ging soms uit zichzelf met honden spelen. Door alle pijn die hij heeft, mocht hij niet met de uitlaatservice mee, dus moest ik hem op donderdag en vrijdag ook tussen de middag zelf gaan uitlaten. Na 2,5 week ging ik terug naar Stella en wat bleek…hij was al voor 45% hersteld!! Het is echt te merken. Nino is zoveel enthousiaster, zijn staart zwaait heel hard van rechts naar links en dat heb ik hem al zeker 3 jaar niet zien doen. Zijn billen zwaaien af en toe bijna van zijn romp af, haha.

Ze heeft hem een 2e accupunctuur behandeling gegeven en ik moet begin januari terugkomen. Dat wordt waarschijnlijk de laatste behandeling! Dan heb ik eindelijk een normaal functionerende hond…

Met de poezen gaat het onveranderd goed. Heerlijk zoals die lekker gezond door het leven gaan. Ik kreeg vandaag een dode muis van Dribbel…was wel weer minder leuk….